The New World (2005) EXTENDED 23.976 fps OCR runtime 02:51:51
"พวกเขาผิดพลาดไปเพียงใด ที่คิดว่าเมื่อใครได้ไปที่เวอร์จิเนียแล้ว"
"จะเข้าใจหรือรู้จริง ว่าเวอร์จิเนียเป็นอย่างไร"
ขออัญเชิญวิญญาณ
โปรดช่วยเรากู่ร้อง เรื่องราวแห่งแผ่นดิน
มารดาแห่งเรา
เราคือบุตรแห่งท่าน
เราเติบโต
จากดวงจิตแห่งท่าน
"เดอะนิวเวิลด์ เปิดพิภพนักรบจอมคน"
แม่จ๋า...
ท่านเติมสิ่งที่งดงามให้กับแผ่นดินนี้
แผ่ยาวไกลไปถึงสุดขอบโลก
หนทางใดเล่าที่ข้าจะพานพบท่าน
โปรดให้ข้าได้เห็นหน้าท่าน...
ท่าน คือสายน้ำที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งไม่มีวันจะแห้งขอดลง
เวอร์จิเนีย ค.ศ. 1607
ปล่อยเขาเถอะ
ท่านบอกให้แขวนคอเขา
เอาล่ะ จำไว้นะสมิธ
คุณมาที่นี่ในฐานะเชลย
มีแต่ความอัปยศ
แล้วมันก็จะยิ่งดำดิ่งลงไป
ถ้าหากเรารู้ว่าท่านจะก่อการกบฏอีก
เข้าใจชัดมั้ย?
กัปตันนิวพอร์ทครับ
เราพบหอยนางรม
หนาเท่าฝ่ามือของผม ขนาดเท่าก้อนหินครับ
มีปลาอยู่เต็มท้องน้ำ กำลังตอดขาเราอยู่ด้วย
- เราคงได้อยู่อย่างราชา - อยู่กลางทะเลมาหลายเดือน
คิดว่าจะหมดหวังแล้ว
ที่นี่คงพอไหว
น้ำแถวชายฝั่งลึกพอดี
ถ้ามีอะไรคงไหวตัวทัน
ข้าศึกคงจะจู่โจมเราได้ลำบาก
เอาสมอมาด้วย ปล่อยเรือลอยอยู่ชายฝั่ง
เผื่อจะมีพวกคิดถึงบ้าน
แอบเอาเรือออกหนีกลับบ้าน
ต้องระวังหน่อย อย่ารุกล้ำพวกชนเผ่า
ถ้าพืชผลเสียหาย
เราเองก็คงมีเหตุให้แลกกับมัน
เมื่อเราตั้งรกรากที่นี่
เราคงต้องขึ้นไปต้นน้ำ
หาเส้นทางออกทะเลอีกด้าน
น้องข้า
พวกคนป่ามักจะมาเยือนเราอย่างเป็นมิตร
ตื่นกลัว เหมือนฝูงกวางที่อยากได้ใคร่รู้
คืนนี้เราจะนอนกันบนเรือ
ทุกคนใส่เสื้อเกราะให้พร้อม พอเช้า
เราจะตัดต้นไม้ทุกต้น
ในรัศมีครึ่งไมล์จากจุดเทียบท่า
เราจะใช้กิ่งไม้ใหญ่ที่ตรงที่สุด
ตั้งหอประภาคารและสร้างป้อมของเรา
เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว
เราจะหว่านข้าวสาลีและบาร์เล่ย์
สร้างบ้านและหาฟืนเก็บไว้
พวกอู้งานจะโดนเฆี่ยน โทษฐานฝ่าฝืนงานราชการ
- ท่านครับ - ว่าไง เอเมอรี่
เมื่อไรเราถึงจะได้...
ไปสำรวจรอบๆ ครับ?
เราไม่ได้มาปล้นสะดมและบุกรุก
เป้าหมายของเราคือสร้างอาณานิคม
ผ่านมากี่ดินแดนแล้วนะ?
มีทองก็ช่วยอะไรไม่ได้
พอหิมะโปรยอีก 6 เดือน เราก็จะพร้อมรับมือ
กี่ทะเลแล้ว?
ทุกข์ยากแสนเข็ญมากมาย
โชคชะตาคือมิตรของข้า
ตั้งแต่ขึ้นบกหมดเสบียงไป 5 ถัง ต้องมีคนขโมย
น้ำฝนซึมเข้ามา หนอนขึ้นยั้วเยี้ย
- จี้มัน - นี่ด้วย
ตัดหูมันซะ
จับพวกมันได้ 2 คน
กำลังคุยกันอยู่ครับ
กำลังสอดแนม
นี่ เจ้า!
มันขโมยขวานของเรา!
เรากำลังเป็นศัตรูกับพวกพื้นเมือง
ถ้าเราไม่เห็นฝั่งกันในวันนั้น
ข้าก็คงต้องกลับ
เราใช้เสบียงไปเกือบหมดแล้ว
กำลังคนที่ดีที่สุดกำลังป่วยหนัก
ที่เหลือก็คิดก่อการกบฎ
สภาพเราไม่ต่างจากพวกเรือแตก
ตอนนี้...
พวกพื้นเมืองบอกว่า
มีคนตั้งรกรากอยู่ที่ต้นน้ำ
มีหัวหน้าเผ่าทรงพลังอยู่ที่นั่น
ข้าขอเสนอให้ส่งฑูตไปเจรจา
ลองหยั่งเชิงดู
เผื่อจะชวนให้มาทำการค้าด้วยกัน
ระหว่างนั้น ข้าจะกลับอังกฤษ
ไปขนเสบียงมาเพิ่ม
กลับมาอีกทีก็ฤดูใบไม้ผลิ
แรทคลิฟอยู่ที่นี่คอยบัญชาการ
หาคนที่จะเข้าถึง
ตัวหัวหน้าเผ่าป่าเถื่อน ก็ไม่อยากจะบอกนะ
แต่มันเป็นภารกิจอันตราย
กัปตันสมิธเป็นทหารผู้ชำนาญการ เพียงคนเดียวในกลุ่มเรา
สมิธ?
เขาเชี่ยวชาญด้านไหนบ้าง?
ที่ท่านไม่มี
ข้าใคร่อยากจะรู้เพียงอย่างเดียว
ว่าเราจะป้องกันเพื่อนเพชฌฆาตผู้นี้ยังไง
ไม่ให้ร่วมกับชาวพื้นเมืองมาต่อต้านพวกเรา
ข้าขอเสนอให้ใช้วิธีรุนแรงที่สุดเท่านั้น
หรือใช้มาตราการการศึกสงคราม
ตามยุทธวิธีแบบฉบับของอังกฤษ
ส่วนตำแหน่งกัปตันของเขา
ก็ดูน่าแคลงใจอย่างที่สุด
ลูกชาวนาสกุลต่ำต้อย...
ก็หวังอะไรไม่ได้ที่จะให้มี ความประพฤติกรรมเยี่ยงสุภาพบุรุษ
หรือเจ้าอยากจะไปเอง วิงฟิลด์
สมิธ ท่านมีโอกาส
ที่จะกอบกู้ชื่อเสียงของท่าน
หวังว่าท่านจะยินดีรับมัน
เจ้าเป็นใคร
ได้ยินเสียงใครลางๆ นะ?
ใครกันที่คอยเพรียกหาข้า?
ท่านมีความเป็นผู้นำนะ สมิธ
เราพึ่งพาท่านได้มั้ย?
เสียงใดกันที่ร่ำร้องอยู่ในตัวข้า...
นำพาข้าไปสู่สิ่งที่ดีที่สุด
ที่ใดเล่า
มีแต่ดวงดาวคอยช่วยชี้ทางให้ข้า...
นำทางข้า...
ดึงดันข้า...
ไปยังดินแดนแห่งเทพนิยาย
ชีวิตจึงได้เริ่มขึ้น
โลกแบบที่เราคาดหวังไว้
ดินแดนซึ่งดวงวิญญาณจะถูกชำระให้บริสุทธิ์..
กลับคืนสู่ความดีงามที่แท้จริง
เราน่าจะได้เริ่มต้นใหม่
เริ่มต้นอย่างสดใส
ที่นี่ คำอวยพรของผืนแผ่นดินนี้
อุทิศให้กับพวกเรา
ไม่มีใครต้องลำบากอีก
ที่นี่ อุดมสมบูรณ์
ไม่มีอะไรต้องเสียนอกจากแรงงาน
เราจะสร้างจักรภพที่แท้จริง
เราต้องมีมานะและพึ่งพาตัวเอง
ไม่มีเจ้าของที่
มาคอยเก็บค่าเช่าแพงๆ
หรือรีดไถผลผลิตของพวกเรา
ไม่มีผู้ใดอยู่เหนือกว่าผู้ใด
แต่อยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกัน
กัปตัน ตื้นเกินไปเราไปต่อไม่ได้แล้ว
เข้าฝั่ง
คงไม่มีใครกินทิ้งกินขว้าง
ของที่เราร่วมกันปลูก
หรือขโมยของที่เราเก็บไว้ใช้ภายภาคหน้า
มนุษย์ไม่ควรใช้มนุษย์ด้วยกันเยี่ยงทาส
กลับกันเถอะท่าน ไปรวมกลุ่มกับพวกเขา
เราหลงทางแล้ว
นั่น มันหนีไปแล้ว!
ปล่อยเขาไป!
น้ำลดแล้วกัปตัน
ท้องเรือขูดกับโคลนแล้วครับ
เตรียมปืนพร้อมยิง
เห็นอะไรยิงได้ทันที
พระอาทิตย์
และพระจันทร์เช่นกัน
เข็มทิศบอกเราว่าพระอาทิตย์ ไล่ตามยามค่ำคืนไปทั่วโลก
มาจากท้องฟ้าหรือ? เปล่า
จากอังกฤษ ดินแดนทางตะวันออก
ไปเหรอ?
คงไม่มีใครไปไหนจนถึงฤดูใบไม้ผลิ
เรือจะไม่กลับมาก่อนหน้านั้น
เรามี...
ของที่พวกท่านต้องสนใจ
ดินปืน
ในเวลาที่ข้ากำลังจะตาย
เธอปรากฏกายต่อหน้าข้า
ไว้ชีวิตเขาเถอะ
เราต้องไล่พวกมันไป ตอนยังมีพวกมันไม่มาก
ถ้ามันไม่ทำอะไรเรา จะกลัวอะไร
พวกเขาต้องการหนองน้ำไม่กี่แห่ง
แค่ตอนนี้
แต่พวกมันต้องมีมาเพิ่มอีก
เขาสามารถสอนเธอเกี่ยวกับดินแดนของเขา
ถ้าพวกมันไม่ไป
เราจะไล่มันลงทะเล
- ท้องฟ้า - ท้องฟ้า
- พระอาทิตย์ - พระอาทิตย์
น้ำ
ลม
ลม ลม
ลม
- ดวงตา - ดวงตา
ริมฝีปาก
หู
ลูกๆ ของหัวหน้าเผ่าทุกคนล้วนงดงาม
แต่นาง คนสุดท้อง เหนือกว่าใครๆ ทั้งหมด
เปรียบดั่งพระอาทิตย์ แม้จะเห็นนางบ่อยเพียงใด
ก็ยังคงแปลกใจทุกครั้งที่เห็นนางปรากฏกาย
พ่อของนางมีภรรยา 12 คน
มีลูกนับร้อย
แต่นางคือคนโปรด
เธอเหนือกว่าคนอื่นๆ ไม่แต่เพียงใบหน้า ทรวดทรงองค์เอว
แต่ทั้งสติปัญญาและจิตวิญญาณ
ทุกคนรักนาง
พระจันทร์
พวกเขาสุภาพ
มีความรัก
ความจริงใจ
ไร้ซึ่งมารยาและเล่ห์เหลี่ยมใดๆ
คำพูดที่แสดงถึงความหลอกลวง
โกหก ความโลภ
ริษยา การใส่ร้ายและการให้อภัย
ไม่เคยมีให้ได้ยิน
พวกเขาไร้ซึ่งความริษยา
ไม่รู้สึกอยากเป็นเจ้าของ
นี่ล่ะ
สิ่งที่ข้าใฝ่ฝัน
รับปากกับพ่อ
เจ้าต้องเห็นคนของเจ้า สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ข้ารู้ตัวดี
แม้แต่หัวใจของตัวเอง
เขาไม่ใช่พวกเรา
ข้าไม่ถูกเฝ้ามอง
ไม่เอา
- ควัน ไฟ - ควัน ไฟ
พวกเขาวางใจข้าเหมือนพี่น้อง
- ร้อน - ร้อน
ข้า เหมือนกับโจรสลัด
อยู่เพื่อฉกฉวยเอาทุกสิ่งทุกอย่าง...
บัดนี้ข้าเป็นอิสระแล้ว
พวกเขาให้ทุกอย่างที่มีกับข้า
ไม่รู้สิ
การได้ช่วยเด็กที่จมน้ำ
มีผลรุนแรงต่อข้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ที่สามารถคืนชีวิต และความสมบูรณ์ให้กับผู้อื่น
ไร้กฎเกณฑ์
ข้าได้ตายไปแล้ว
แต่บัดนี้กลับมีชีวิต
แสงนำทางของข้า
อเมริกาของข้า
ความรัก
เราจะปฏิเสธได้หรือไม่เมื่อเข้ามา?
เราจะไม่ยอมรับเมื่อถูกหยิบยื่น?
มีเพียงสิ่งนี้เอง
สิ่งอื่นไม่จีรัง
แม่...
แม่อยู่ไหน?
บนท้องฟ้า?
บนเมฆ?
ในทะเล?
ส่งสัญญาณแก่ข้า
เราเติบโต
เกรงกลัวตัวเอง
พระเจ้าดูราวกับว่า
ชีวิตจะต้องการอะไรอีก
นอกจากท่าน
พวกเขาสงสัยหรือ?
โอ้ มอบให้แด่ท่าน...
ท่านกับข้า
ข้าจะซื่อสัตย์ต่อท่าน
สัตย์จริง
ไม่แยกจากกัน
หนึ่ง
คือข้า
หัวหน้าเผ่าประกาศว่าข้าเป็นอิสระ
เขาจะส่งตัวข้ากลับ
เป็นที่เข้าใจว่าเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง
เราจะกลับไปในที่ๆ เราจากมา
หัวหน้าเขาสั่งให้เขาฆ่าข้าซะ
ข้าพอจะรู้ที่ซ่อนอาวุธพวกมัน
คุ้มกันแน่นหนา
แต่ลูกสาวเขาให้คำมั่นว่าข้าเป็นคนดี
ข้าควรบอกใครๆ ว่า แม้พวกชนเผ่าจะอยู่อย่างสงบ
พวกเขายังคงเข้มแข็ง
และไม่ยอมให้ใครแย่งชิงแผ่นดินไป
ไม่มีทะเลอยู่เหนือภูเขา
มีเพียงแผ่นดินกว้างใหญ่
สุดลูกหูลูกตา
พิภพไร้ขอบเขต
กัปตันสมิธ
ท่านกลับมาแล้ว
พวกคนป่าต้องแวะพักที่นี่ กัปตัน
หายไปไหนมา?
- ทำอย่างกับเห็นผี - หายไปไหนมา?
ทำอย่างกับเพิ่งฟื้นจากความตาย
เกิดอะไรขึ้น? กัปตันแรทคลิฟอยู่ที่ไหน?
- ไม่มีข่าว - เงียบนะ!
- เราไม่ควรเชื่อเขา - มีคนบอกว่าเขาไปอังกฤษ
- เอาอาหารมามั้ย? - เรากำลังหิวโซ
- เอามาสิ - มีคนถูกฆ่าตาย ล้มลุกคลุกคลาน
4 เดือนของการขโมย แลขโมย และขโมย
- ดูมัน สารเลว - ลุกขึ้น!
พนันได้
พวกเขาต้องพังบ้านลงมา
- ดูที่โบสถ์สิ - โรคภัยไข้เจ็บ
- ที่มาพร้อมกับโคลนตม - ใครจะมาดูแลพวกเจ้า?
- ไม่มี - ก็มีเท่านี้
- เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็แค่นั้นเอง - ข้าเห็นศพ
- อยู่ในโคลนด้วย - พวกเจ้าโกหก!
- ข้าเห็นขาอยู่บนเตียง - แกโกหก!
- เมื่อคืนมีคนตาย 4 คน... - ทำไมขาถึงไปอยู่บนเตียง?
- ...และพวกเขากินมัน - ทำไมขาถึงไปอยู่บนเตียง?
ขโมย พวกหลอกลวง มัดเท้ามันไว้!
ดูดีขึ้นมากแล้ว สมิธ
ทำตัวให้ร่าเริงหน่อยสิ ไงล่ะ
หวังว่า ท่านจะทำตัวร่าเริงกว่านี้นะ
ท่านถูกส่งมาเพื่อช่วยเราแก้ปัญหา
ไม่ใช่ปล่อยตัวปล่อยใจแบบนี้ เราทุกข์ยากสาหัส
ข้าไม่ใส่ใจเรื่องที่ได้ยินมา
ไม่ต้องพูดสมิธ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ไม่มีพวกนอกกรอบ
ถ้ายอม เราจะวุ่นวายแค่ไหน
ข้าห้อยเหรียญนี่แล้ว ข้าเป็นประมุขแห่งที่นี่
ข้าขอปลดท่านจากตำแหน่งกัปตัน
คิดว่าท่านมีอำนาจพอจะตัดสินข้าได้?
ไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาพูดกันในเวลานี้
น่าเสียดายที่ท่านไม่มีโอกาส แม้จะแก้ต่างให้ตัวเอง
ข้าว่าท่านคงจะกลัวมากเกินไป
กลัวความผิดที่จะกลับไป
- คำตัดสินเหรอ? - ใช่
ท่านถูกตัดสินจากบทที่ 3 แห่งคัมภีร์ไบเบิ้ล
และคำตัดสินเกิดขึ้นในเวลา ที่ท่านละทิ้งหน้าที่
กฎของเราไม่ล่าช้า
เก็บแต่ของดีๆ ให้ตัวเอง
เอาข้าวโพดเน่าๆ ให้เรา
รู้สึกเจ้าจะได้รับอิทธิพล
จากกัปตันสมิธมากเหลือเกินนะ
เขาสนใจแต่ปากท้องของตัวเองเท่านั้น
ข้าแบ่งให้หมดแล้ว ไม่เหลืออะไรไว้ให้ตัวเองเลย
- ไม่มี! - จริงๆ ก็ไม่ได้มาจากตระกูลสูงส่ง
ก็แค่พวกวู้ดสัน
วู้ดสันเป็นแค่ชื่อ
จากอังกฤษมาท่ามกลางความอัปยศอดสู
จับมัน ๆ!
ใครก็ตามที่ขัดขวาง
การลงโทษคนเลวพวกนี้ จะถูกจัดการอย่างสาสม
นี่
ไม่มีเหตุผลที่จะรอคอยคำตัดสิน ถือว่าเจ้าต่อต้าน
ข้าจะฆ่าเจ้า ณ ที่นี้ในนามของกษัตริย์
ไม่รอดแน่ๆ ก็สมควรแล้ว
ข้าขอยืนยันตามที่อาร์กัลพูด
ในอังกฤษข้ารู้สึกอับอาย หากคนรับใช้
- ไปสวามิภักดิ์กับคนพันธุ์นั้น - ท่านไม่เคยมีข้ารับใช้
ท่านนั่นแหละ ข้ากินไก่เพียงตัวเดียว
ยังล้มป่วย สมอลกินไปตั้งหก
จำนวนไม่ใช่ปัญหา ยังทำอาหารไหวมั้ย
- ข้าว่ากัปตันสมิธควรเป็นผู้นำเรา - ใช่
บอกนาง
บอกนางว่าอะไร?
ข้ารักนาง
แต่ข้าไม่อาจจะรักนางได้
มันคือความฝัน
บัดนี้ข้าตื่นแล้ว
ดูสิใครเดินหลงเข้ามา
เราควรจะทำอะไรมั้ย
ไม่ต้อง
เขาสติไม่ดี
ไม่มีพิษภัย
มันเป็นของเจ้าแล้ว
เอากลับไปบ้านเลย
เลิกแถว! สวนสนาม!
- เซ็นต์จอร์จ! เซ็นต์จอร์จ! - สวนสนาม!
- เซ็นต์จอร์จ! เซ็นต์จอร์จ!
เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ!
อย่าเพิ่งออกแรงมาก ระวังหน่อย!
- สวนสนาม! - เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ
- สวนสนาม! - เซ็นต์จอร์จ!
จะให้นางรักข้า
จะทำให้นางรักข้า
พวกเจ้าทะเลาะกันเรื่องอะไร?
เขาบอกว่าวันนี้ วันที่ 15 ตุลา
ข้าว่าน่าจะ 17
ข้าจำเป็น
นี่พวกเจ้าทะเลาะกัน
แค่เรื่องวันที่
นี่หรือคือคำสาป
ข้ายังไม่ได้บอกให้ขุดบ่อน้ำใหม่ ให้ห่างจากชายฝั่งงั้นเหรอ?
ทำไมยังไม่ทำกันอีก
ทุกคนหยุดทุกอย่างที่ทำอยู่เดี๋ยวนี้
แล้วลงมือขุดบ่อน้ำ! พวกเจ้าคนไหน
ที่ยกถังดินไม่ไหว
ใช้มือของตัวเองโกยมันขึ้นมา!
ใครที่ไม่ทำงานก็ไม่ต้องกิน
แรงงานที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง
ไม่ควรถูกกินแรงโดย พวกเกียจคร้านแค่ไม่กี่คน
ประเทศนี้ช่างมีแต่ความเศร้า
และความตาย
นรก
ตั้งสติไว้
ตอนที่อดอยาก พวกเขาขุดหาทอง
ไม่มีการพูดจา
ไม่มีหวัง ไม่มีงานแต่มีนี่
ถ้ามีทองมากจริงๆ ทำไมพวกชนเผ่าถึงไม่มีบ้าง?
เพ้อฝันเกินไปรึเปล่า
เห็นมั้ยเขาส่งใครมาให้เรา
พวกโง่งี่เง่าทั้งนั้น
พวกมันไม่ปลูกข้าวโพดกิน
พวกเขาเลือกกินปลาดิบๆ
มากกว่าเข้าป่าหาฟืนมาก่อไฟ
น้ำเน่า
ไม่มีปลาดีๆ
- เมืองร้าง... - เริ่มแตกคอ
พวกเขาน่าจะทำไร่องุ่น
- จะได้ดื่มไวน์กัน - ในวันนั้น...
- รักความดี เกลียดความชั่ว! - ข้าจะสร้างพลับพลาของดาวิด...
จะนำสิ่งที่พังทลายลงไปตั้งขึ้นใหม่
เอาเสียงดนตรี และเสียงเพลงของเจ้าออกไป
- แล้วข้าก็จะไม่ได้ยินท่วงทำนอง - พระเป็นเจ้าทรงบัญชา
ให้พังมันลงมา บ้านหลังใหญ่ทลายลง
บ้านหลังเล็กกลายเป็นจุน
ใครสักคนควรยิงสมอลที่นั่น
ไม่มีทางรอดไปได้ และเขา จะแพร่เชื้อพวกเราทั้งหมด
เขาใช้ช้อนของวอร์แธ่ม วอร์แธ่มตายแล้ว
ทุกคน
เราจะรอให้ตายหมดก่อนใช่มั้ย?
ท่านครับ แอ็คลี่ย์ตายแล้ว
ใครสักคนกินมือของเขา
จะตายยังแต่ตัวซะเต็มยศ
ดูสงบนิ่งมากๆ
คิดว่าเขาพูดได้มั้ย
ข้าต้องคิดถึงเขา
เราทุกคนด้วย
เหลือแค่ 38 แล้ว
จะกลับขึ้นไปยังแม่น้ำ
เพื่อรักนางไปในป่าลึก
อะไรทำให้เจ้ายังอยู่นี่?
เจ้ามีเจตนาอันใดต่อนางแน่?
ต่อพวกเขาล่ะ?
ไม่มีสิ่งใดในแม่น้ำ แม่น้ำว่างเปล่า
เราอยากกลับไปที่อังกฤษ ได้โปรด ได้มั้ยครับ?
- แล้วกัปตันนิวพอร์ทล่ะ? - ไม่มีอะไรกินแล้ว
กัปตันนิวพอร์ทจะกลับมาในไม่ช้า
- จะมีอาหารมั้ย? - น่าจะมี
- แล้วเมื่อไรเราจะกลับอังกฤษกัน? - เราจะอดตายกันหมด
พวกมันกินศพหมดแล้ว
ท่านเชื่อเรื่องผีสางมั้ย กัปตัน?
คนส่วนใหญ่ไม่สนใจพวกอินเดียนอีกต่อไป
นี่มันอะไรกัน?
อย่าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง
เจ้าไม่ต้องทำอะไร
เพื่อเราอีกแล้ว
ทำไมท่านไม่มาหาข้า?
ข้ารู้ ที่รัก
อย่าไว้ใจข้า
เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร
จำได้มั้ย
ขอบใจ โชคดี
- เราภาวนา พระเจ้าสถิตย์กับท่าน - ขอพระเจ้าสถิตย์กับท่าน
ขอบคุณ ขอบคุณ
ขอบคุณมาก
ท่านคือใคร
คนที่ข้ารักหรือ?
นาง
ความหาญกล้าฉุดรั้งมือนางไว้
- ท่านจะไปที่ไหน? - พวกปูที่อยู่ในถัง...
- ไปยังที่ซึ่งท่านไม่กล้าจะตามไป - ต่างก็วิ่งตะเกียกตะกายกัน
ท่านไม่คิดจะเอาคนไปเพิ่มอีกเหรอ
ใครสมัครใจมาก็เชิญ
ข้าจะไปดูเผื่อเราได้ค้าขายกับเผ่าอื่น
ออกเรือ ออกเรือไป
ระวังตัวด้วยครับท่าน
ชีวิตที่นั่นเป็นเช่นไรยังไม่อาจรู้
ชิงความรักของนาง
นางเอนกายลงอย่างสงบ
จ้องมองท้องฟ้า...
หยุดนิ่ง
กลัวในสิ่งที่ข้าสุดปรารถนา
ข้านี่โง่จริง
สองทางเดินไม่อาจไปในคราเดียว...
ปล่อยให้นางเป็นอิสระ
ไม่อาจหลอกลวงพระเจ้า
ยึดมั่นในพระองค์
ตราบที่ยังยึดมั่น ชีวิตก็ยังมีหวัง
นาง... เป็นอิสระแล้ว
ต้นเหตุของความชั่วร้ายทั้งหลาย
มันแก้ความผิดให้กับสิ่งเลวทราม
ทำผิดให้เป็นถูก
มีบางอย่างที่ข้ารู้ เมื่อข้าอยู่กับเจ้า
และข้าลืม เมื่อข้าจากไป
บอกข้า ที่รัก
เจ้าปรารถนาให้ข้า กลับไปอยู่กับเจ้า อีกครั้งหรือ?
จริง
หลับตา
คนนี้หรือชายที่ข้ารัก
ลาก่อน
ผี
มา
เจ้าอยู่หนใดที่รัก?
อิสระ
ข้าเกรงกลัวอะไร?
ความรักหลอกได้หรือไม่
ท่าน
เราเข้าไปในป่าไม่ได้
ให้ข้าพาไปอังกฤษมั้ย
ไม่ได้สิ มันไกลเกินไป
หากข้าได้อยู่กับท่าน...
เท่านั้นก็พอ
ป้อมนั่นไม่ใช่โลกของเรา
สายน้ำนำพาเรากลับมา
มันนำพาเราไปข้างหน้า
ลึกเข้า
ไปในป่า
ชีวิตใหม่
แลกชีวิตผิดๆ กับชีวิตที่แท้จริง
ละทิ้งตัวตนของสมิธ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่?
ขออภัยครับ คือท่านไปนานกว่าที่เราคาดเอาไว้
ดูเหมือนข้าจะนอกเส้นทางไปหน่อย
มีอะไรที่เลวร้ายหรือ?
ไม่มีสายสัมพันธ์
ที่สุดก็พอมีที่ว่าง
เพื่อให้แยกตัวเป็นอิสระ
ข้าจะพาพวกเขาไปเส้นทางอื่นได้มั้ย?
ดินเป็นยังไงบ้าง กัปตัน
- ดีเหมือนที่เราคิดมั้ย? - เหมือนนาง...
- ไม่ค่อยดี - ...อยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด
ที่จริง รังของแมลงยังแทบไม่เห็นเลย
คล้ายกับที่นี่ มีแต่หนองน้ำ
ที่มีน้ำเจิ่งนองจนดินหายไปหมด
- อยู่ใต้เท้าของเจ้า - อย่าไปมัวเสียเวลากับมันเลย
สงสัยจะมีแอ่งน้ำเล็กๆ มากกว่าผืนดิน
แต่ละที่เพาะยุงได้เป็นโขยง
ยุงทุกตัวต่างหิวโซ
ไม่มีใครอยู่ได้นอกจากพวกป่าเถื่อน
แต่ทางทิศตะวันตก
ตรงไปทางภูเขาหรือทางทิศใต้
ที่นั่นจะไม่ใช่แบบนี้เลย
- เรายังแล่นต่อได้... - มา...
- ค้นหาเส้นทางไปสู่อินดี้ - ที่รัก
มันไหลไป
- ที่ไหนหรือ? - ชีวิต
- จริงหรือท่าน? - ตัวข้า... ในจิตวิญญาณของท่าน
ชีวิต
ข้าต้องไปพบกับพวกเขามั้ย?
ปากของข้าแห้งผาด
ร่างของข้าสั่นไหว
- ข้าผิดไปได้ขนาดนี้ - ผิวหนังข้าถูกแดดเผา
ความสัตย์ซื่อ
ข้ามีสองจิตใจ
ช้าก่อน ข้าควรบอกท่านพ่อดีมั้ย?
ไม่มีอย่างอื่นนอกจากสิ่งนี้
เมื่อครู่ข้าเป็นอะไรไป?
แล้วเวลานี้ล่ะ?
แม่จ๋า
ข้าทำอะไรลงไป?
ความรักทำแขนขาข้าอ่อนแรง
รักครั้งนี้เหมือนมีความทุกข์
สัตย์จริง
ข้าจะเป็น
ของท่าน
พวกมันไม่ได้จะไป
ใครเอาเมล็ดพันธุ์ไปให้พวกมัน
รีบไปซะ
บอกข้าก่อนทำไม
พวกเขาไม่ได้ยิน ข้าส่งเขาไปแล้ว
เขาเข้าใจว่าท่านจะอยู่ที่นี่
พวกเขามาแล้ว
สงบศึกกับเขา
เขาไม่ยอมสงบแน่
ทำไมกัน
- ไปเร็ว - เราจะไปอยู่ไหน?
ในป่าเหรอ?
หรือบนต้นไม้?
หรือในรูบนพื้นดิน?
เจ้าต้องไปกับข้า...
เข้าไปในป้อม
คนของเจ้าต้องรู้ว่าเจ้าอยู่นี่ในไม่ช้า
ไป! เร็วๆ เข้า ทุกๆ คน
พระเจ้าคุ้มครองกษัตริย์ด้วย!
- วันทยาวุธ! - พระเจ้าคุ้มครองกษัตริย์ด้วย!
เตรียมพร้อม!
ซ้ายขวาซ้าย ซ้ายขวาซ้าย ทหารทุกคน...
- หน้าเดิน! - เซ็นต์จอร์จ
เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ!
- เตรียมพร้อมยืนตรง! - เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ!
- ยืนตรง! - เซ็นต์จอร์จ เซ็นต์จอร์จ!
ทหารราบ หน้าเดิน!
ยิง!
ทุกหน่วย ประจำที่! ประจำที่!
- พวกเจ้าเหมือนฝูงกวาง! - มัวรออะไรกันอยู่?
อ้างตัวเป็นเจ้าของแผ่นดิน?!
แผ่นดินนี้เป็นของผู้ที่ รู้จักเพาะปลูกเก็บเกี่ยว
รู้ว่าจะอยู่อย่างไร!
ไม่มีเสียงเลย ครับ แต่ข้าไม่
ยิงมันเลย!
รออะไรอยู่อีกล่ะ? ยิงมันสิ!
ไอ้พวกบัดซบเอ๊ย!
ไม่ หยุด ได้โปรด ได้โปรด
เมล็ดพันธุ์แห่งความชั่วร้าย!
บุตรแห่งพระเพลิง! ปีศาจจากปากนรก!
ได้โปรดอย่า ไม่
ถอยเร็ว! ถอยไป!
พระเป็นเจ้า
โปรดอย่าทอดทิ้งข้า
เจ้าไม่ปรารถนาความตายแห่งผู้ผิดบาป
ข้าจะไปให้พ้นจากเจ้า
ข้าจะไม่ฟังเสียงของท่าน
ขอให้เราจงอย่าทำลายสิ่งใด
- ขอกำลังเสริมด้วย! - พวกมันปีนกำแพงขึ้นมา!
จับให้มั่น!
เจ้าคือแสงสว่างของชีวิตข้า
ความสุขของข้า
ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าตาย
ข้าคงแก่เกินกว่าจะรับมือไหว
อภัยให้ข้าด้วย ท่านพ่อ
ข้าจะส่งเจ้าออกไป
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะพูดกัน
เจ้าไม่ใช่ลูกข้าอีกต่อไป
กลับไป กลับไปซะ
น้ำโดนวางยาพิษ
พวกมันโยนซากหมาลงไปในบ่อน้ำ
เราออกไปหาปลาหรือล่าสัตว์ก็ไม่ได้
เราจะอยู่ได้นานแค่ไหน?
ความอดอยากทำให้เกิดสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
ไอ้หมาบ้านี่ ข้าไม่ชอบหัวใจมันเลย
ข้าไม่แน่ใจว่ามือข้างนี้จะยังใช้ได้มั้ย
ข้ายังเคารพร่างคนตายที่ยังไม่ฝัง
ต้องมีอะไรสักอย่างและข้ามีสิทธิที่จะรู้
ใช่ ท่านมีสิทธิที่จะเหยียดหยามข้า
ท่านทำอะไรพวกเขา?
''เราไม่รู้หรอกว่าเราอยู่ที่ไหน''
มีอะไรที่ท่านไม่บอกพวกเรา
เหมือนกับตัวต่อในขวดแก้ว
ติดกับ
เพื่อจะส่องสว่างแก่คนทั้งหลาย...
ช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากความชั่วร้าย
...ผู้อยู่ในที่มืด
มิได้ทรงกระทำต่อเราตามเรื่องบาปของเรา
และประชาชนของพระองค์จึงกลายเป็น
อสูรกายของคนจำนวนมาก
ขออย่าทรงเหวี่ยงข้าพระองค์
ขอจงสร้างใจสะอาดในข้าพระองค์
บอกเขาไป
เจ้าหญิงมุ่งหน้าไปทางต้นน้ำที่แพสแทนซี่
พวกเขาส่งเธอไปหาลุงของเธอ พาโตไวเม็ค
เทพเจ้าแห่งปีศาจเปลือยของภูมิภาค
และโดยความยินยอมของข้า
ข้าได้ไปพูดกับหัวหน้าเผ่า และเขาเสนอจะขายนาง
เขาบอกกับนางที่ป้อม
ว่ากษัตริย์จะไม่โจมตีเรา เขาโปรดปรานนาง
เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าเห็นนางน่ะ?
เห็นกับตา ข้าได้คุยกับหัวหน้าเผ่าเองด้วย
แล้วคนเถื่อนพวกนั้นจะขายนางไปเพื่ออะไร?
ข้าก็เพิ่งจะเข้าใจ สิ่งที่เขาโปรดปรานคือหวี
แต่สำหรับเรื่องนี้ เขาตัดสินใจเลือก สิ่งที่เขาต้องการ
ซึ่งก็คือ หม้อ หม้อทองแดง เหมือนที่แม่ข้าเอาไว้ทำสตู
เค้าจะเอาของพวกนั้นไปทำไมกัน ข้าบอกไม่ได้
แล้ว
เราไม่ใช้ตัวประกัน
กษัตริย์เจมส์คงไม่ยอมแน่
- อยากเห็นเราถูกขุดรากถอนโคนรึ? - นางช่วยเรามามากแล้ว
นางเอาชีวิตของตัวเองเข้าเสี่ยง เพื่อช่วยพวกเรา
มา อาร์กัล ลงมือเลย!
หากนางไม่ส่งเสบียง เราก็คงอดตาย
ข้ารู้ว่าข้าจะมีชีวิตอยู่ถึงพันปี
นางเป็นเครื่องมือที่จะช่วยรักษาเผ่าพันธุ์ จากสิ่งชั่วร้าย
เราไม่ควรตอบแทนความดีของนาง ด้วยการให้นางถูกจับ!
นางกับพวกของนางต้องกลับมาฆ่าเรากันหมด
แล้วก็คงจะเหลือพวกเราอยู่ไม่เท่าไร
ตอนเรือกลับมา หากพวกเขาลงมือจริง
ท่านบอกเราว่าพ่อของนาง โปรดปรานนางยิ่งกว่าใคร
หรือว่าท่านมีเหตุผลส่วนตัว
สำหรับความคิดเห็นเรื่องนี้
กลับไปประจำที่
บทลงโทษสำหรับผู้ขัดคำสั่งของหัวหน้าคือ การแขวนคอ
ท่านฝ่าฝืนกฏ
ท่านคือกบฏ
ข้าน่ะเหรอฝ่าฝืนกฏ
ข้าได้ข่าวมาว่าท่านสมิธ
มีแผนจะแต่งงานกับสาวชาวบ้าน
แล้วสถาปนาตัวเอง เป็นกษัตริย์แห่งเวอร์จิเนีย
ท่านสมิตตี้ ท่านไม่สิทธิออกคำสั่งแล้ว
บัดนี้ข้าคือผู้สวมสร้อยแล้ว
ท่านละเลยหน้าที่ต่อกษัตริย์ของเรา
ท่านหักหลังพลเมืองของเจมส์ทาว์นพวกนี้
ด้วยเหตุผลนี้ข้าขอประกาศว่า
ท่านไม่คู่ควรเป็นสมาชิกของอาณานิคมนี้
ท่านไม่มีสิทธิออกคำสั่งแล้ว สมิตตี้
โดมผู้จองหอง ผู้ยิ่งใหญ่เหนือใคร หา
ไม่ ไม่
ต้องมีผู้ออกคำสั่ง
เราจะปล่อยให้ทุกคนหัวหมุน
ทำตามคำสั่งของไอ้หน้าโง่ไม่ได้
ไม่งั้นมันจะวุ่นวายไปหมด
- ไม่ยอม - เข้ามานี่
- ถูกโบยน้อยลง - เข้ามาใกล้ๆ
ก็ไหนบอก "เพื่อนรัก แค่เพื่อนรัก"
- ข้าจะขอพระเป็นเจ้า - จับตัวข้าสิ
ให้ท่านแข็งแรง จากนี้ตลอดไป จริงๆ
ไม่มีใครไม่เคารพข้า
เหนือสิ่งอื่นใด
ข้าจะภักดีต่อท่าน
เอามันไปทำงานหนักๆ
ส่งมันเข้าป่าไปตัดฟืนมาสร้างกำแพง
ใส่ตรวนมันไว้ทุกคืน
เฝ้าไว้อย่าให้คลาดสายตา
อาจจะมีคนบุกรุกเข้ามาได้
ระวังหลังด้วย!
กลับไปซะ พวกแกต้องกลับไป
แกไอ้พวกสุนัขไร้ค่า!
แม่จ๋า
เขาส่งเรือมารับข้ารึเปล่า?
มโนธรรมเป็นเรื่องน่ารำคาญ
แมลงวัน
หมาเห่า
ถ้าเจ้าไม่เชื่อว่าเจ้าเป็นเช่นนั้น
คิดว่าน่าจะเจอปัญหาอะไร?
แม่จ๋า
ท่านคือความแข็งแกร่งของข้า
หรือว่าข้าไม่มี
ส่งเชือกด้านหน้ามาให้ข้า!
ท่านหัวหน้า
ใช่ ข้าไม่ได้บอกท่าน
กัปตันของเราถูกปลดจากตำแหน่งแล้ว
เขาน่าจะอธิบายเหตุผลต่างๆ ได้ดีกว่าข้า
นั่นมันเจ้าหญิงนี่
นี่คงเป็นบ้านของท่าน มายเลดี้
บาทหลวงวิทเทคเกอร์เคยอยู่ที่นี่มาก่อน
เขาเสียชีวิตไปแล้ว ก็เลย...
เรือหันกลับไปยิงปืนใหญ่
ทำให้พวกชนเผ่าเรียกร้องสันติภาพ
พวกเขาบอกว่าจะมารับเจ้า
แต่ข้าไม่ยอม
ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นอันตราย
ตอนนี้รอบๆ ตัวเรามีแต่เรื่องร้ายๆ
เราควรหยุดก่อนที่มันจะสายเกินไป
อะไรคือความถูกต้อง?
ให้
ผิด? เขาเป็นใครกัน?
ไม่...
ทุกอย่างเรียบร้อย
ปล่อยข้าไปเถอะ
จริง
ท่านเติมชีวิตแก่ข้า
เหมือนดั่งสายน้ำ
มา
ตามข้ามา
เรารักพระองค์
กัปตัน
ดีมาก
ปล่อยพวกเราไว้
คิดจะลงโทษเขาให้สาสมมั้ย?
แน่ใจนะ?
ดี ดีมาก อาร์กัล
เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ไปให้พ้น
ข้ามีข่าวให้ท่าน
กษัตริย์ประสงค์ให้ท่านกลับอังกฤษ
เพื่อให้ท่านเร่งมือ
ทำแผนที่ชายฝั่งทางตอนเหนือ
เพื่อหาหนทางที่จะเดินทางไปสู่อินดี้
ข้ายังจำวันที่ท่านเปี่ยมไปด้วยพลังใจ
ไม่คิดจะก้าวต่อไปเหรอ?
ท่านจะไม่เป็นผู้ค้นพบเส้นทาง
ที่ตัวท่านเองเคยปฏิเสธที่จะสำรวจ
เลยจากจุดนั้นไปงั้นหรือ?
กษัตริย์มีความหวังยิ่งใหญ่ให้กับท่าน
แผนการ
นางจะเป็นคนดูแลท่านเอง
ข้าชื่อแมรี่
และท่าน ข้าเชื่อว่าคงเป็น
โอ๊ะ ไม่ นางบอกว่านั่น ไม่ใช่ชื่อนางอีกต่อไปแล้ว
นางไม่มีชื่อ
ทำไมโชคร้ายจัง
เอาล่ะ เราจะตั้งชื่อให้นางเอง
นี่
ใช้ผ้าขัดดูสิ
ข้าจะพบความสุข
ในสิ่งที่ข้าเห็น
- นี่ข้าจะไปที่ไหน? - แม่จ๋า
- เร็ว - ก้าวสั้นๆ
- เร็วเหลือเกิน - ข้อต้องการคนรักของข้า
โอ้
ข้าจะไปหาเขา
สายน้ำแห่งชีวิต
ไปพบเขา
มันมาจากที่ไหน?
มันจะไปที่ไหน?
ทำไมพวกเขาต้องการทอง?
พวกเขาทำขึ้นเองไม่ได้หรือ?
- พวกเขากินมันมั้ย? - เราจะไม่สูญเสีย
เฉพาะชีวิตและแผ่นดินของเรา
แต่เราเกิดมาพร้อมกับความหวัง
มองเลยประตูนั่นไปสิ
ยังมีทรัพยากรรอเราอีกเยอะ
เราหลีกหนีจากโลก และพันธะผูกพันเก่าๆ
เรามาเริ่มต้นกันใหม่
และสร้างแบบอย่างที่ดีสำหรับมนุษยชาติ
เราคือผู้บุกเบิกโลกใบนี้
เราคือผู้เบิกทาง เราข้ามผ่านความป่าเถื่อน และสร้างทางสายใหม่
ในความกลัดมันคือ ความแข็งแกร่ง
ในความไร้เดียงสา คือ สติปัญญาของเรา
พระเจ้าให้...
แผ่นดินแก่เรา มรดกผืนใหญ่
หากเราหันหลังแก่เขา เราจะจมอยู่แต่ความเศร้า
ให้เราเตรียมผืนแผ่นดิน
ที่ๆ เราจะเป็นตัวของตัวเอง
แผ่นดินของอนาคต
อาณาจักรใหม่ของจิตวิญญาณ
จำได้มั้ยว่าแผ่นดินนี้เคยเป็นยังไง?
ท่านชอบแบบนี้มั้ย?
ตาของเขา
ข้าไม่ใช่คนเดิมที่เจ้ารู้จัก
นานมาแล้ว
ข้าไม่เคยเป็นผู้ชาย ในแบบที่เจ้าอยากให้เป็น
เขาจะพูดอะไร?
มานี่ มานั่งตรงนี้
หมายความว่า?
ข้าคงหลับตาไม่ลงหากไม่ได้เห็นท่านอีก
ดูสิ
ไม่มีสิ่งชั่วร้ายในตัวท่าน
ข้าเป็นของท่าน
เขารู้
ข้าอยู่ที่ไหน?
รออีก 2 เดือน...
แล้วบอกนางว่าข้าตายแล้ว
จมน้ำตาย
แบบนั้น
เขาทิ้งท่าน เจ้าหญิง
เขาโกหกท่านตั้งมากมาย
จงลืมเขาซะ
มีข่าวไม่สู้จะดี
กัปตันสมิธตายแล้ว
เขาจมหายไปในน้ำวน
ท่านคือแก้วตาดวงใจของเขา
ข้าเสียสติไปแล้ว
คนรักท่านอยู่ที่ใด?
ลูกของเราอยู่ที่ไหน
เขาไปจากชีวิตของข้าแล้ว
สังหารพระเจ้าในตัวข้า
พระอาทิตย์เห็นสิ่งนี้มั้ย?
บนพื้นฐานแห่งโชคชะตาที่พวกเราพึ่งพิง
กำหนดบทสุดท้ายของท่าน...
สงสัยท่าน
ข้ออาลัย
ข้าโศกเศร้า
จูงมือข้าสิท่านพ่อ
ใช่ๆ ข้าคิดว่านาง
ถูกเหยียดหยาม
ถูกทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยว
คนน่ารังเกียจ
มาเถอะความตาย
เอาตัวข้าไป
ให้ข้าเป็นอิสระ
ให้ข้ากลับไปที่ข้าเคยอยู่
เราจะได้มีความสุขกันเหมือนเมื่อก่อน
ครั้งแรกที่ข้าเห็นนาง
นางทำตัวเหมือนทุกอย่างในชีวิตจบสิ้นลง
แตกสลาย สูญเสีย
นางไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองนางอย่างไร
ข้าอยากใช้เวลาตลอดบ่ายอยู่กับเจ้า
จะขอยังไงดี?
ธรรมชาติเช่นท่าน
สามารถเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดี
ความเศร้าโศกทั้งหมดนี้
จะทำให้ท่านเข้มแข็ง
และนำท่านไปสู่ชีวิตที่ดีกว่า
คิดถึงต้นไม้สิ
มันเติบโตขึ้นทั้งที่เต็มไปด้วยบาดแผล
หากกิ่งไม้หักลง ก็หยุดมันไม่ได้
แต่มันจะเหยียดออกไปตามแสง
เราอาจพบเจอโชคร้ายแสนสาหัส
แต่อย่าให้มันทำให้เราท้อแท้
ชีวิตต้องดำเนินต่อไป
ปล่อยปัญหาของเราไว้ มายเลดี้
เมษา พฤษภา
มิถุนา กรกฎา สิงหา
วันอะไรเหรอ?
- วันเหรอ? - 1 ชั่วโมงล่ะ?
1 ชั่วโมงมี 60 นาที
ทำไมโลกถึงมีสีสัน?
ความไฝ่ฝันมากมายที่ข้าต้องยับยั้งชั่งใจ
แต่ละวัน แต่ละชั่วโมง
แม้นยามที่ข้าหลับไหล
ปลุกข้าขึ้นมาด้วยความฉงนใจ
ความรักนี้ได้กลายเป็น...
สิ่งที่สลับซับซ้อน
ที่ข้าไม่อาจเข้าใจ...
ท่านเศร้าหรือไม่...
จะทำวิธีใดเพื่อให้หลุดพ้นจากสิ่งนี้
...การสูญเสียภรรยาและลูกสาว?
ตั้งชื่อให้นาง
รีเบคก้า
รีเบคก้า ข้าจะล้างบาปให้เจ้า
แทนพระบิดา และพระบุตร
และพระจิต อาเมน
นางยอมรับคำชวนของข้า
- ไปทำงานในทุ่งยาสูบ - แต่รีเบคก้า
คงคิดถึงนางแย่
นางเข้าใจวัฒนธรรมยาสูบ
นางเป็นสาวแรกแย้ม
ทุกคนคงเสียใจที่นางจากไป
หลายชั่วยามผ่านไป
นางยังไม่ปริปาก
เจ้าเป็นใครกัน?
เจ้าฝันถึงสิ่งใด?
เราเป็นดั่งต้นหญ้า
ท่านใจดีมั้ย?
นางเชื่อมทุกสิ่งเข้าด้วยกัน
ข้าหลงรักนางมานานแสนนาน...
โดยไม่รู้แม้แต่ชื่อนาง
ทุกคนสดุดีนาง
หากข้าขอเจ้าแต่งงานเจ้าจะว่าอย่างไร?
ท่านขอข้างั้นหรือ?
เราจะอยู่ที่ไหน?
ที่นี่
อังกฤษ ถ้าเจ้าต้องการ
บางทีอาจดีที่สุด เราน่าจะ...
เอ่อ เจ้าน่าจะลืมชีวิตของเจ้าที่นี่ซะ
ทำไมเจ้าต้องตัวสั่นด้วย
ไม่ตกลงงั้นหรือ?
หากท่านต้องการ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าหวัง
รีเบคก้า
ข้าขอโทษ
ทำไมต้องร้องไห้?
ข้าคิดว่า...
ข้าต้องมีความสุข
ตอนนี้เจ้ายังไม่รักข้า
วันหนึ่งเจ้าจะรัก
ท่านรู้ถึงผลของการไม่พอพระทัยยิ่งนัก
ซึ่งพระเจ้ากระทำต่อจิตวิญญาณของ เลวีกับอิสราเอล
ที่แต่งงานกับภรรยา ต่างเผ่าพันธุ์
ไม่
ท่านคิดจะทำอะไร เพื่อจัดการเรื่องนี้มั้ย
ครับ
ท่านจะต้องเขียนคำร้อง อธิบายในฐานะ เกษตรกรผู้มั่งคั่งที่สุด ในเวอร์จิเนีย
ท่านผู้ว่าต้องการจดหมายจากข้า...
- ถึงผลดีที่จะเกิดกับอาณานิคมนี้ - ชี้แจงเหตุผลในการยินยอมครั้งนี้
เพื่ออาณานิคมของเรา
ท่านลองแจงความหวัง ที่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของงานที่หนักหนา
ในการเปลี่ยนศาสนาชาวพื้นเมือง ตามที่ท่านคิด
โดยไม่ต้องเกี่ยวข้อง กับเรื่องรักใคร่
แต่เป็นเรื่องของการทำเกษตรกรรม
เพื่อเป็นเกียรติกับประเทศของท่าน
และจิตวิญญาณของท่านเอง
อดสูใจนัก
ในการให้ความช่วยเหลือ กับผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า..
เขาไม่ทำให้ข้ารู้สึกซาบซึ้งใจเลย
หากสิ่งนี้ไม่ใช่เจตนาจริงของท่าน ท่านจะทำมั้ย
ครับ
ถ้าอย่างนั้นก็แน่นอนว่า
ท่านรักนาง ท่านรอลฟี
เขียนเลย
ข้าขอเป็นผู้ออกคำสั่งให้เจ้าทั้งสอง
ตอบข้าในวันพิพากษานี้
เมื่อความลับของหัวใจทุกดวงถูกเปิดเผย
หากเจ้ารู้เหตุผลต่างๆ ทั้งมวล
เหตุใดเจ้าจึงไม่ร่วมชีวิต
ในทางจารีต ในพิธีสมรส
เจ้าจะต้องสารภาพ
แม่จ๋า
เหตุใดข้าถึงไม่รู้สึกกับเขา?
จะต้องรักหรือ?
ผิดพลาดครั้งหนึ่ง
จะต้องไม่ผิดอีก
จงลืมเขาซะ
เขาเปรียบดั่งต้นไม้
ให้ที่พึ่งพิง
ข้าได้รับการดูแลอย่างดี
ไม่ทำตามหัวใจได้มั้ย?
อะไรมาจากท่าน
และอะไรไม่ใช่?
พระอาทิตย์ ข้าขอบคุณ
ท่านให้ชีวิตกับต้นไม้
และภูเขา...
ต่อสายน้ำที่ไหลผ่าน...
ทั้งมวล
แม่จ๋า...
ความรักของแม่
ประจักษ์แก่สายตา
โปรดนำทางข้า
ช่วยชี้ทางด้วย
ให้หัวใจยอมจำนน
เราเพิ่งได้ข่าวมาใหม่
เราได้รับเชิญจากกษัตริย์และราชินี
ให้กลับอังกฤษ
เป็นเกียรติอย่างมาก ที่จะได้พูดคุยกับชนชั้นสูง
ทุกคนรู้จักเจ้าหมด
ยอมจำนนกับโจรสลัดตอนที่เรือจอด
5 ปี!
เรือทั้งหมดถูกส่งออกไปยังแผ่นดินใหม่
- ใช่ - ใครจะไปคาดคิด?
เขามุ่งหน้าไปทางตอนเหนือ แล้วก็กลับบ้าน
กัปตันสมิธ
เขาทำให้ท่านหัวเราะ
อะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
พวกเขาส่งเขากลับลอนดอน
น่าเสียดายจริงๆ ว่ากันว่า เขาช่วยเมืองนี้มาเยอะแล้ว
กัปตันสมิธยังมีชีวิตอยู่หรือ?
เจ้าเห็นเขาเหรอ?
ข้าทำไม่ได้หรอก
ทำไมล่ะ?
ตอนนี้ข้าไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว
มีอะไรรึเปล่า?
ข้าแต่งงานแล้ว...
กับเขา
เขายังอยู่
ข้าได้ยินเขาพูดกัน
เขายังมีชีวิตอยู่
"แต่งงานเหรอ''?
เจ้ายังไม่รู้ความหมายของมันด้วยซ้ำ
แต่ข้ารู้
เมียข้า...
ความรักสร้างพันธะ
ความรักทลายมันได้
มีสิ่งนั้นในตัวนาง
ข้าไม่มีวันรู้
พ่อเจ้าส่งข้ามา
บังเอิญได้พบกับชาวอังกฤษ
ข้าต้องบั้งไม้พวกนี้
และเพื่อพบพระเป็นเจ้า
ที่พวกเขาพูดถึงกันมาก
คุณผู้หญิง!
หยกดำ!
หยกดำครับ สวยที่สุดที่เคยเห็น!
ขนมปัง อบใหม่ๆ
เชอร์รี่! เชอร์รี่แดงๆ!
หลีกไป!
เมื่อหอคอยพุ่งสูงเสียดฟ้า
พวกเขาเฉลิมฉลองวันแห่งความสุข
สายธารแห่งความสุข
ร่วมสร้างเสียงพึมพำแสนหวานยามเล่น
และในทางเดินอันคดเคี้ยว
ร่วมรื่นเริงในวันแห่งความสุขนี้
สุขภาพที่ดีได้สืบทอดสู่ปีกด้านล่าง
นำพานางฟ้าสู่ทางของนาง
ชีวิตใหม่ของเจ้าหญิงจากโลกใหม่
มีแต่ความสุขตราบทุกวันนี้
แม่
มาอยู่ใกล้ข้า
ท่านลุง ข้าทำหลายสิ่งที่ผิดพลาด
ชีวิตนำข้ามายังโลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคย
ข้าแทบไม่รู้จักที่ที่ข้าอยู่
มีที่อยู่ตั้งมากมาย
เหมือนใบของต้นหญ้า
ข้าหวังว่าสักวันคนของเราจะให้อภัยข้า
หัวใจของข้า ตายไปกับพวกเขา หลายต่อหลายครั้ง
ช่วยบอกท่านพ่อ
ว่าข้ายังคงเป็นลูกสาวของท่าน
ด้วยความเคารพยิ่งต่อลุงท่าน
ภรรยาที่รัก...
เจ้ายังรักข้าอยู่หรือไม่?
ข้าไม่อาจอยู่กับผู้ที่ข้าไม่รัก
นางคงไม่แต่งงานกับข้า
หากนางรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่
นางผูกมัดตัวเองกับข้าด้วยความที่นางไม่รู้
แต่ข้าจะไม่...
ข้าจะไม่ยอมให้นางถูกกีดกั้น
โดยความสัมพันธ์ที่นางไม่ยินดี
และทำให้เกิดความเสียหายกับนาง
ข้าจะไม่ทำสิ่งที่ขัดความประสงค์ของนาง
ข้าคิดว่าเจ้ายังคงรักเขาอยู่
ชีวิตเจ้าจะไม่สงบสุข
หากไม่ได้พบเขา
ข้าคิดเข้าข้างตัวเอง
ว่าวันหนึ่งคงทำให้เจ้ารักข้าได้
และคงบังคับกันไม่ได้
และไม่ควรด้วย
เจ้าเดินผ่าน...
สถานการณ์ยากลำบากเช่นนั้น แบบที่ไม่เคยคาดคิด
ข้าจะไม่ชิงเอาความ ภาคภูมิใจในตัวเองไปจากท่าน
ท่านเป็นคนดีดั่งที่ข้าคิด
ยิ่งกว่านั้น
ผิดรึเปล่าที่ข้ากลับมานี่?
ข้าน่าจะมาก่อนนี้
เว้นแต่ข้าต้องการหนีจากเมืองใหญ่
ข้าเองไม่ควรถือวิสาสะ มาพูดกับเจ้าเช่นนี้
แต่ข้าคิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน
หลังจากที่ข้ามา ชีวิตเจ้ามีแต่ความสุข
ได้ยินว่ากษัตริย์กับราชินีให้เจ้าเข้าเฝ้า
ทุกคนบอกว่าเจ้าเป็นคนโปรด
พวกเขายอมคุยกับเจ้า มีคนได้ยินเขาพูดกันบนถนน
''ท่านผู้หญิง'' ใครจะเชื่อนะ
เจ้ารู้
ข้าเคยสัญญากับเจ้าใช่มั้ย?
ใช่
ท่านพบอินดี้รึเปล่า จอห์น?
น่าจะ
ข้าคงแล่นเรือผ่านไป
คิดว่ามันเป็นความฝัน...
สิ่งที่เรารู้ในป่า
เป็นความจริงข้อเดียว
ราวกับว่าข้ากำลังพูดคุยกับเจ้า เป็นครั้งแรก
จะไม่กลับบ้านกันเหรอ?
เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
สามีข้า
โทมัส อยู่ไหนน่ะ?
แม่
บัดนี้ข้ารู้แล้วว่าท่านอยู่ที่ใด
''13 เมษายน 1616''
- แม่จ๋า - "ลูกรัก
ข้าเขียนขึ้นเพื่อวันหนี่งในอนาคต
เจ้าจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
ซึ่งอาจจะเป็นความทรงจำ อันเลือนลางของเจ้า
แม่ที่รักของเจ้า รีเบคก้า
ล้มป่วยตอนเราเดินทางจากอังกฤษ
ที่เกรฟเซน
นางพร่ำบอกข้าว่า เราทุกคนต้องตาย
นางว่านางพอแล้ว
ให้ท่านกับลูกมีชีวิตอยู่ต่อไป
Subtitle By FreeAndFree
Modified by Zakky
[Thai]